Domaine l’Anglore

Door welke aangrijpende ervaring ben ik eigenlijk in de wijn terecht gekomen?
Topervaringen doen zich maar enkele keren voor in een gemiddeld leven, weten psychologen. Ik moet dus oppassen voor overdrijving. Maar ik had laatst wel een ervaring die er dicht bij komt.
Ik was bij een collega in Brussel en proefde daar wijnen van een nieuwe lichting wijnboeren uit de zuid-Rhône en Languedoc. Weer had ik die ervaring: hè, kan dat ook, kan wijn uit ‘de zuid’ zó lekker zijn?
De wijnen waren die van Domaine Mouressipe van Alain Allier en van Domaine l’Anglore van Eric Pfifferling. Uitzonderlijk lekkere wijn. Ook een beetje een hype: het gonst in de geheime kring van liefhebbers van vin naturel, en in de hippe bistrots van Parijs, Lyon en Berlijn zijn ze niet aan te slepen. Een paar maanden later zat ik in Parijs op het terrasje van Yves Camdeborde’s Le Comptoir. Het terras was vol, zo in de eerste lentezon. En wat werd er gedronken? En niet zo maar een toevallige kenner, nee door ie-der-een: juist. Eric kan zijn oogst dan ook makkelijk twee maal verkopen, zo gewild is zijn wijn.

Ik kwam in Parijs op doorweg uit het zuiden, waar ik eerst Alain Allier, en op zijn klemmende aanraden, Eric Pfifferling bezocht.
Eric heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Alles is smetteloos, veel nieuw roestvrij staal, veel (oud) hout, mooie apparatuur. Het enige dat optisch enigszins detoneert in deze smetteloze omgeving is de zeecontainer die op het erf staat. Daarin schuilt echter één van Eric’s geheimen. Het is namelijk een gekoelde container. Direct na de oogst worden de druiven hier enige tijd opgeslagen en beginnen daar hun gisting. Op deze manier krijgen de gistsoorten die langzaam en bij lage temperatuur werken een kans. Die zorgen voor heel fijne subtiele aroma’s. Terwijl tegelijkertijd de werking van slechte bacteriën wordt onderdrukt.

Zo zie je maar, het adagium ‘de natuur zijn gang laten gaan’ of ‘non-interventie’ betekent voor Eric niet dat je geen gebruik maakt van de kennis die er tegenwoordig is over wijnmaken.

We lunchen met Eric en zijn vriendin Marie in een restaurant in het dorpje Tavel, Eric gewapend met zijn laatste (!) fles Tavel 2004. Omdat ik wil laten zien dat ik er ook heus wel iets van weet, bestel ik de lekkerste Tavel die ik toen kende, die van het klooster van Manissey. Heerlijk is die. Totdat Eric zijn fles uitschenkt. Simpelweg verrukkelijk, de Manissey is ineens een kleintje.

Eric werkt zoals wij dat graag willen: zuiver en op zoek naar het beste uit de druif zelf. Vin Nature. Tegelijkertijd is hij ook voorzichtig: pas met de 2005 oogst, zijn 5e, is hij helemaal zonder zwavel gaan werken, na uitgebreide experimenten de jaren daarvoor.

Onlangs verscheen in Frankrijk een boekje van stichting Omnivore over de 200 ‘100% druiven’-wijnboeren. Het laat zich lezen als de beschrijving van een stroming, een sekte bijna. Eric wordt daar benoemd tot de beste wijnmaker van die 200. Logisch…

De vin nature van Domaine l’Anglore:

Meer natuurlijke wijn uit de Rhône?

Maak dan ook kennis met Domaine Gramenon, Clos des Grillons,
Domaine Mouressipe of Domaine Jerome Jouret!