Domaine Alcofribas, Chinon

Domaine Alcofribas, wat een rare naam!
Tja, in de Loire streek lopen ze weg met de middeleeuwse schrijver en filosoof Français Rabelais, en daar is deze naam (Alcofribas Nasier) een pseudoniem en anagram van.

Ze zijn zo gek met deze wijsgeer omdat hij in Chinon woonde en een groot liefhebber was van de gelijknamige wijn. En wat belangrijker is: hij stak dat niet onder stoelen of banken maar doorspekte zijn werk met verwijzingen naar de geestrijke Chinon wijn. Hij zette die als het ware op de kaart.

Hè, wat een verhaal, we zouden het toch over wijn hebben? Goed dan.

Domaine Alcofribas is een echte (wijn-)vriendenzaak. Drie vrienden, alle drie op één of andere manier werkzaam in de wijn, besluiten op een goede dag in 2009 om hun gezamenlijke droom: een eigen wijngaard en zelf wijn maken, om te zetten in daden. Na het nodige zoekwerk krijgen ze een wijngaard in het oog die de bejaarde wijnboer niet meer kan onderhouden. Een wijngaard met 35- jarige stokken, pal op het zuiden, de ondergrond van kiezelhoudend zand en leisteen.
Na wat gesprekken met de burgemeester – de wijngaard is van de gemeente – gaan ze aan de slag.
Ze maken wijn sinds 2009? Hoe kan het dat niemand ooit van dit domein heeft gehoord tot voor kort? Simpel: de jaarlijkse ca. 4000 flessen vinden hun weg vlot naar vrienden, familie en restaurants in de streek. Ze geven geen ruchtbaarheid aan hun bestaan.
Tot ze menen voorzichtig de wijde wereld in te moeten trekken en op een lokaal wijnbeursje gaan staan in hun dorp, La Roche Clermault. En, héé, daar snuffelt De Wijnvriend die dag toevallig rond. Wel heb je ooit!

Eric Poyer bemant het stalletje. Wij proeven zijn wijn en raken in vervoering. De wijn doet niet onder voor die van buurman Pierre Breton, die van de beroemde Bourgueils (zie elders op onze site). Gevaarlijk! Er bij blijven met je hoofd!
We raken in geanimeerd gesprek en zien natuurlijk de overeenkomst met onze eigen entree in de wijnwereld: in 1988 als 2 vrienden begonnen, naast een baan. Dat schept een band en Eric zegt dat hij op zeer kleine schaal wel wil exporteren. Klein blijkt ca. 150 flessen in te houden, want tja,  alles al gereserveerd … de bofferds, ik hoop wel dat ze beseffen wat voor pareltjes dit zijn.
Gelukkig hebben we nog wel de tegenwoordigheid van geest wat proefflessen mee te nemen naar huis, waar die net zo lekker, nee: nog lekkerder, blijken te smaken als daar in hun geboortestreek.

Eric en zijn vrienden doen wat de meeste nieuwe wijnboeren doen: ze werken biologisch of biodynamisch in de wijngaard, en bij het wijnmaken is hun leidraad: zo weinig mogelijk manipulatie en gebruik van toevoegingen. Alleen een beetje sulfiet (20 mg/l) bij het bottelen.

Waarom is hun wijn dan zoveel lekkerder dan de mainstream in Chinon? Omdat ze dat willen natuurlijk. Ze bereiken dat onder andere door streng snoeien, lage rendementen,  niet te veel extractie. Maar belangrijk is ook de wijngaard, met zoals gezegd 35-jarige stokken, liggend op een zonovergoten helling  op het zuiden met een relatief warm en stabiel microklimaat, waar de druiven vrij vroeg perfect rijp zijn.

Heerlijke cabernet franc met de typische  geur van framboos en wat peper, hooi  en paprika. Zachte tannines, fluwelig en vol, zo zijn de wijnen van Alcofribas. Wat Fleurie is in de Beaujolais, is Chinon in de Loire: vrouwelijk. De 3 vrienden noemen hun methode ‘viticulture poéthique’, poëtisch wijnmaken. Ja, daar gaat je fantasie richting ontspannen namiddag, een mooi uitzicht, fijne vrienden (m/v), de geuren van een voorjaarstuin, en dan zo’n koel glas Chinon. Ja jongens, zeer aanstekelijk en helemaal raak…

De Chinon van Domaine Alcofribas: