was successfully added to your cart.

La Remise, Arles, 30 maart 2015. Feest!

In dit jaargetijde moet je kiezen naar welke wijnbeurs je wilt. Vorige jaren gingen we nogal eens naar La Dive Bouteille, van de noordelijke wijnboeren. Vorig jaar naar de onvergetelijke Biojolaise. Dit jaar weer eens naar La Remise, voor de zuidelijke natuurboeren, in Arles. Vliegen naar alonso-courgette-kleinMarseille, slapen bij de geweldige chambres d’hôtes van Gerard en Josette Alonso (ex Emerenges, Chaintré en Sorgues). Nu ‘gepensioneerd’, dus geheel ontspannen. En eten en drinken daar natuurlijk. Ik ken weinig koks die zo fantastisch koken. Alles is er heerlijk. En Gérard is de hele dag met smaak bezig. Zelfs als hij een mandarijntje eet zegt hij er iets kernachtigs over. En Josette is de perfecte gastvrouw. En alleen maar de heerlijkste natuurwijn, dus dat is ook genieten met volle teugen, sans modération. Gelukkig waren we één van de avonden in gezelschap van een paar andere liefhebbers, die nog sneller dronken dan wij. Dus dat scheelt die minuten van aanvretende twijfel: wanneer kan ik een volgende fles vragen? Want deze gasten waren ons steeds voor, gelukkig. En dan de volgende ochtend een heerlijk ontbijt. Alles zelf gemaakt. Ik weet het, het klinkt nogal modieus en pedant, maar bij Alonso is het echt zo: yoghurt, jam, cake, brood…

De beurs zelf was aanvankelijk, in de ochtend, tamelijk rustig. Wel zo fijn. En geen andere Nederlanders gezien, al werd er gezegd dat er wel een paar waren. Wie? Goed verzorgde lunch, al waren we er laat bij, bij dat slagveld dat eerst een buffet was. Buiten de wijnen die we al kennen/ hebben (Mouressipe, hmmm) vielen positief op: – Olivier Cohen uit de Hérault, pas begonnen en geweldig lekkere wijnen. Uitverkocht helaas, dus de volgende ronde kunnen we pas aanhaken. – Philippe Pibarot uit de Gard. Lekkere rode Cante Renard. – Verschillende Spaanse wijnen, met name Laureano Serres Montagut en Joan Ramon Escoda. Heel bijzonder. Met deze wijnen gaan we ook wat doen. Er was meer lekkers, maar je kunt niet alles. Waren er ook tegenvallers? Wel een paar maar niet veel, ik vond het niveau hoog. Hoewel Alonso later zei dat hij vond dat veel wijnen een raar bijsmaakje leken te hebben, net of er iets mis mee was. Ik vond dat niet, al smaakte er wel La Remiseveel ongeveer hetzelfde. We zijn hier in het land van de syrah, grenache, carignan en cinsault (gelukkig tamelijk in zwang). Stevige wijnen, waar je minder voor de elegantie moet gaan dan bij de noordelijken. Samen met de PUR wijnen die we bij Alonso dronken (niet allemaal heel goed maar sommige echt wél) heb ik weer een verlanglijstje. ’S Avonds diner voor 150 wijnboeren en bezoekers. Het eten ‘ging wel’, maar je kon volop iedere wijn drinken die je wilde. Naarmate het later werd gingen velen dat ook doen en brak het gebruikelijke rumoer en gezang los. Tijd om te gaan.

Veel Vins Naturels

Algemene conclusies: het aantal natuurboeren in het zuiden groeit snel. De absolute bovenlaag blijft echter smal, zoals het hoort. Organisatie goed. Dit is de meest ‘boerse’ beurs: La Dive begint mainstream te worden met hier en daar pak en strop, La Biojolaise is beter georganiseerd met hoog niveau wijnen (niet in de laatste plaats omdat daar meer onze smaak te vinden is). Op La Remise nog veel geitenwollensokken en okselharigen, afgewisseld met kleinere en grotere genieën. Misschien is het een kwestie van financiën: verdienen de zuidboeren gewoon minder.

Chateau Sulauze

De volgende dag nog even langs bij Château Sulauze, die gelukkig voor hen al veel levert aan een andere Nederlandse Importeur, dus daar komen we niet meer tussen. Goeie wijn, wel wat commercieel. ‘Niet arm hier’ zei Cas dan ook terecht bij het binnengaan van het kasteel. ’S Avonds terug, dacht ik, maar nee, storm op Schiphol. Dus na uren wachten zonder informatie, ondergebracht in een Ibis Budget. Doe het niet, zou ik zeggen. Een gevangeniscel is beter en het eten  zeker ook.

Leave a Reply