was successfully added to your cart.

Winkelmand

La Remise, Arles, april 2019.

Gaan we dit voorjaar nog naar een wijnbeurs, was de vraag in huize Wijnvriend. Vorig jaar voorbij laten gaan, later spijt, het jaar daarvoor naar de BBB, Bien Boire en Beaujolais, de beurs die ieder jaar groter en beter georganiseerd is en waar vele bevriende wijnboeren staan. Dan is nu weer de beurt aan La Remise, met de natuurwijnen van de Zuid, dom genoeg hetzelfde weekend als de BBB.
Met enigszins gemengde gevoelens reisde Arjan, Linh en ik zondag 7 april, zonder een spoor van vliegschaamte, naar het zuiden. Gemengde gevoelens, hoezo? Nou, ik merkte dat een paar van de beste natuurboeren van de streek (Anglore, Grillons, Jouret, Mouressipe etc.) er niet meer heengingen. De vorige keer was de organisatie ook ronduit chaotisch, of moet ik zeggen: Frans. En ook was de sfeer ’s avonds wel érg melig, of nou ja, dronken, die laatste keer.

Maar hoe vergiste ik me! Weliswaar was het erg druk, toen we om een uur of 14.00 naar binnen vielen, en waren de proefflessen al uren open, maar fijn was het! Van tafels vol paté, worst, kaas en zoetigheden konden we gulweg smullen. En na een paar uur geconcentreerd proeven en even een verfrissend hazenslaapje, schoven we aan voor het diner. Alwaar meer dan een handjevol aanwezigen de wijn meer naast dan in het glas goot. Maar wel zingen! Enfin, erg gezellig, fijn bijpraten, goed gegeten. En toen bal ná, met een Ethiopische band, die helaas een deel van de middag ook al had staan oefenen.
Ome hield het tegen middernacht voor gezien, maar de fotos en verhalen de volgende dag lieten zien dat het feest nog lang door is gegaan. En dat op een wijnbeurs. Een wijnbeurs!

Maandag ochtend nog even een nieuw rondje van de highlights, waarbij alles mij veel beter smaakte: veel minder druk, nieuwe flessen, die bovendien koeler waren na een koude nacht.

Alleen maar lekkers?

Nog vieze dingen geproefd? Ja, eigenlijk wel. Opvallend veel wijnen gereduceerd of juist geoxydeerd,  of volatiel of met muis. Natuurwijn op zijn niet-best, waarvan ik kan begrijpen dat veel mensen hem niet lekker vinden. Extremer en bizarder worden ze, natuurwijnen, is mijn indruk. Er zijn daar zeker liefhebbers voor, maar voor mij is het reden om vooral de ogen (neus, eigenlijk) open te houden voor wat klassieker gemaakte wijnen, waarvan de gemiddelde standaard enorm is gestegen de laatste jaren (zie bijvoorbeeld in Cairanne, hierna).

Ook nog iets lekkers gevonden, voor De Wijnvriend? Jazeker wel. Van een drietal wijnboeren een paar razend lekkere, originele en bijzondere wijnen, waar ik ontzettend naar uitkijk ze hier te hebben. Welke dan? Jaaaa, dat zou u wel willen weten hè! Begrijpelijk! Maar ik zal ze u binnenkort voorstellen.

Rosé

Eén soort wijn vond ik over een breed gebied erg lekker: de rosés. In Nederland moeilijk te verkopen want geassocieerd met goedkope limonade. Dus mag het niet meer kosten dan € 4,95, liefst nog minder. Dus de betere rosés, die, nogal logisch, dezelfde prijs hebben als goede rode en witte, kent men nauwelijks in Nederland. The last resort.
Beste Nederlandse wijnliefhebber: ga die nou eens proberen!

Vin Nature steeds meer en vogue

Maandagmiddag naar Cairanne, Rhône-Villages, de cooperatie. Een voorbeeld hoe de natuur-methoden ook door grotere producenten worden omarmt: biologisch in de wijngaard, vinificatie met eigen gisten, heel weinig sulfiet (ik zag de analyses: de meeste cuvées rond de 20 mg/l, dat is echt keurig en op hetzelfde niveau als veel natuurboeren). Dat maakt het nog geen natuurwijn, maar het komt wél in de buurt. En sommige wijnen smaakten me werkelijk heel goed. En voor een prikkie (de cooperatie wil uiteraard voet aan de grond krijgen met hun nieuwe producten en geven de boel in dit stadium min of meer weg om dat te bereiken).
Eén ding doet vreemd aan: ze hebben een cuvée ‘Sans Sulfites Ajouté’, met een nogal, tja, weinig subtiel etiket, waar onder die cuvéenaam de woorden ’contient sulfites’ staat. Ja snuiters, hoe is het nou, is ie nou met óf zonder sulfiet? Het antwoord ligt in de Franse wijnwetten: bij de gisting ontstaat in iedere wijn een beetje sulfiet, grofweg tussen de 5 en 10 mg/l, als een soort natuurlijke bescherming door De Natuur. De wet zegt dat als het (vrije-) sulfietgehalte boven de 7 mg/l is, dat op het etiket moet worden vermeld. Voilà.
Sowieso een onzin tekst natuurlijk want ‘contient des sulfites’ kan 120 mg/l zijn, maar ook 7,1 dus. Jerôme Jouret vertelde me over een 2018-er wijn waar in het hele proces helemaal niets van sulfiet was gebruikt, maar het eindresultaat wel 11,5 mg/l had.

Clos des Grillons en Anglore

Later in de maandagmiddag, na een rustgevend bezoek aan de psychiatrische inrichting in St. Remy de Provence (rara, wie zat daar?), gelukkig nog steeds heel weinig toeristisch, naar Clos des Grillons van de altijd goedlachse en sympathieke Nicolas Renaud.
Wat moet ik zeggen? Geweldige wijnen, ze zijn ieder jaar beter en komen steeds dichter in de buurt van die van leermeester Eric Pfifferling van Anglore. Licht van kleur, zwevend van gewicht, vol energie. Wonderen zijn het.
Daar kwam ook nog een ‘ancien d’Anglore’, een knecht van Anglore die voor zichzelf is begonnen en nu een watertanderige Tavel maakt. Konden nog nét iets bestellen, al is het weinig. Maar goed, ik heb wel een plaats in de rij voor de volgende oogsten. Hou wijnvriend.nl in de gaten.

Maandagavond naar restaurant Chardon, waar iedere 2 maanden een andere kok achter de kachel staat. Dit keer een Ier. Aanwezig verder: een aantal Remise wijnboeren en wat andere oude en nieuwe bekenden. Gezéllig. Verdraaid lekker eten en niets dan natuurwijn. Dus bleef het nog lang onrustig, daar in Arles.

Dinsdag naar Anglore, waar de 2 zoons van Eric Pfifferling de zaak hebben overgenomen. De laatste keer dat ik ze zag, in 2004, waren het netaan pubers.
Nadat ik het gebruikelijke stuk oude Remeker (‘statiegeld’) had afgegeven, was het Thibaut die ons ontving, liet proeven en van nieuwtjes en roddels voorzag. Ze zijn midden in de verhuizing naar een groot en mooi pand, het oude barst uit zijn voegen, hier is weer groei mogelijk. Prachtige equipment hebben ze, alles ademt perfectie. En dat geldt uiteraard ook voor de geproefde wijnen. Ook dat zijn wonderen. En er is goed nieuws: na 3 jaar zeer kleine oogsten, is de 2018 uitbundig, kwalitatief maar nu ook kwantitatief. Misschien kan ik dan dit jaar eindelijk alles krijgen wat ik wil. En u dus ook!

Woensdag, na een bezoek aan de Arena in Arles (wat is dat toch aardig van die oude Romeinen dat ze overal van die mooie attracties hebben neergezet), hee, alweer lunchtijd? Heen en weer gepraat met den Arie (ter plaatse ook Arie CotVèrt of Arie Vederci genoemd) over Waar Dan? Achtereenvolgens kwamen ter sprake een Italiaanse tent, of erg duur, of een tourist trap, of alleen vlees. Zodoende belanden we, toch nog vanzelfsprekend, in ’La Boîte à Sardine’.
Wel, dat viel reuze mee. Witte Bandol van Tour du Bon, allemachtig wat is dat toch lekker voor € 28, en een witte Coteaux d’Aix van Realtière, waar u binnenkort meer over zult horen. En vis, schaaldieren, schelpen, oooo, zo lékker.

Ik vraag me af of de Bien Boire en Beaujolais, hoewel daar ook veel vrienden zijn, hier tegenop had gekund! Volgend jaar zien we verder.

Meer weten? Vraag het me!

Leave a Reply